Andrzej Dudziński. Man – hat – tan (człowiek – kapelusz – opalenizna). 50-lecie pracy twórczej. Wystawa | 7.08-29.09.2019 r. Finisaż wystawy i spotkanie z autorem | 25.09.2019 r.

W sierpniu zapraszamy na wystawę prac Andrzeja Dudzińskiego pt. Man – hat – tan (człowiek – kapelusz – opalenizna). Artysta zajmuje się malarstwem, plakatem, grafiką prasową i fotografią. Urodzony w Sopocie, od lat dzieli życie i pracę między Nowy Jork i Polskę. Jest autorem kilkudziesięciu wystaw indywidualnych prezentowanych w czołowych galeriach w Polsce i zagranicą. Wystawa prezentowana w dworkowej Galerii Sztuki związana jest z 50-leciem pracy twórczej tego artysty. W 1969 r., w czerwcowym numerze miesięcznika „Polska” ukazała się seria rysunków satyrycznych A. Dudzińskiego, wówczas studenta w pracowni plakatu Henryka Tomaszewskiego na warszawskiej ASP. Wkrótce po tym „Szpilki” zamieściły jego pierwszy rysunek. W tym roku mija 50 lat od tamtej daty.

Na wystawie w Galerii Dworku Sierakowskich spotka się dwóch artystów: Andrzej Dudziński rysownik i Andrzej Dudziński fotograf. Pierwszy opisuje Manhattan jako miasto bezdomnych w serii ilustracji do bibliofilskiego wydania „Antygony w Nowym Jorku” Janusza Głowackiego, drugi pokazuje miasto przez ludzi i architekturę.
Ekspozycję rysunków i fotografii A. Dudzińskiego będzie można oglądać od 7 sierpnia do 29 września br., codziennie w godzinach 12.00-18.00.

Na finisaż wystawy oraz spotkanie z Andrzejem Dudzińskim i jego żoną – pisarką Magdą Dygat zapraszamy w środę, 25 września o godz. 18.00. Spotkanie wzbogacone zostanie pokazem filmowym związanym z sylwetką i dorobkiem twórczym autora. Zaprezentujemy film Małgorzaty Łupiny pt. „Dudi”, w którym A. Dudziński zdradza tajniki warsztatu i motywy wyborów artystycznych, a całości Jego obrazu dopełniają rozmowy z przyjaciółmi i opinie krytyków sztuki: profesora Henryka Tomaszewskiego i Davida Ebony z Nowego Jorku. Drugim prezentowanym filmem będzie osobisty dokument „Mój ojciec Staś”  reżyserowany przez A. Dudzińskiego według scenariusza Magdy Dygat, stanowiący opowieść o Stanisławie Dygacie jednej z najbardziej intrygujących postaci życia artystycznego powojennej Warszawy.

Wstęp wolny

Zapraszamy

 

 

 

Andrzej Dudziński w Brukseli

ANDRZEJ DUDZIŃSKI – malarz, rysownik, plakacista; zajmuje się także, grafiką prasową i fotografią. Studiował architekturę na Politechnice Gdańskiej w latach 1966-68, a następnie przeniósł się na architekturę wnętrz i grafikę do gdańskiej PWSSP. Zakończył studia na ASP w Warszawie na wydziale grafiki w pracowni plakatu Henryka Tomaszewskiego. Jeszcze jako student zaczął zamieszczać swoje rysunki w miesięczniku „Polska” oraz w tygodnikach „Szpilki” i „Kultura”.

W latach 1970-72 Dudziński mieszkał w Londynie, współpracując z pismami undergroundu „OZ”, „Ink”, „Frendz” i „Time Out”. Po powrocie do Polski, w nieco odmienionym klimacie szybko ustalił swoje nazwisko między innymi dzięki Dudiemu − rozczochranemu ptakowi, kontestującemu co tydzień w „Szpilkach”. Jego prace publikowały czołowe pisma polskie. Stale

Fot. Michał Mutor
Fot. Michał Mutor

współpracował z „Ty i  ja”, „Literaturą”, „Kulisami” i „Polityką”. Projektował plakaty teatralne i filmowe, pisał (wspólnie z żoną) i ilustrował książki dla dzieci, projektował scenografie teatralne i czołówki filmowe, współpracował z radiem i telewizją i wystawiał swoje prace w czołowych galeriach.

W 1977 roku Dudziński został zaproszony na Międzynarodową Konferencję Grafików w Aspen, Kolorado. Po przyjeździe do Stanów postanowił zamieszkać w Nowym Jorku. Podjął współpracę z czołowymi pismami amerykańskimi, w tym: „The Atlantic Monthly”, „The Boston Globe”, „Newsweek”, „The New York Times”, „Playboy, „Rolling Stone, „Vanity Fair”, „The Washington Post” i „Time”. Współpracował z wieloma pismami europejskimi, korzystali z jego współpracy: AT&T, Conde Nast, IBM, Deutche Telekom i Royal Bank of Scotland.

W latach 1982 − 1990 Dudziński wykładał w Parsons School of Design w Nowym Jorku.

 

Dwukrotnie TVP Kultura pokazała „Niedzielę z Andrzejem Dudzińskim” (2008,2012), natomiast TVP 2 wyemitowała film dokumentalny pt. „Dudi”, w reżyserii Małgorzaty Łupiny, ukazujący sylwetkę i działalność artystyczną Andrzeja Dudzińskiego (2008).

W 2009 r. nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazała się książka „Mały alfabet Magdy

i Andrzeja Dudzińskich”.

W 2015, dla upamiętnienia 100-lecia urodzin Stanisława Dygata, na zamówienie

TVP 2, reżyserował film dokumentalny „Mój ojciec Staś”, według scenariusza Magdy Dygat.

Andrzej Dudziński jest laureatem Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski (2012), Nagrody Neptuna przyznawanej przez Prezydenta Gdańska, Nagrody ZAiKSu (2014). W 2001 roku Sopot nadał mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta.

 

Wystawy indywidualne i publikacje

 

Fot. Wojciech Druszcz. A. Dudziński z J. Głowackim w Mc Sorley's Old Ale House na Wschodniej 7 Ulicy, 1993
Fot. Wojciech Druszcz. A. Dudziński z J. Głowackim w Mc Sorley’s Old Ale House na Wschodniej 7 Ulicy, 1993

ANDRZEJ DUDZIŃSKI

„Z Głową w Tompkins Square Park”

Pod konie lat 90 tych ubiegłego stulecia  Janusz Głowacki pisał sztukę, której akcja rozgrywała sie w parku na Tompkins Square, w dolnej części Manhattanu nazywanej Alphabet City. W tamtym czasie bezdomni zamienili park na swoje obozowisko.

Janusz zaproponował mi, żebym zilustrował bibliofilską edycję „Antygony w Nowym Jorku”. Nowojorskie wydawnictwo Bicentennial Publishing chciało ją wydać na prapremierę sztuki.

Umówił się ze mną w kultowym barze w East Village. Bar nazywał się „Madonna”, a właścicielką była potwornie chuda Polka o imieniu Madonna. Stała za barem w ogromnej peruce, w której wyglądała jak anorektyczna Violeta Villas. Bardzo ucieszyła sie na widok Janusza. Siedzieliśmy u Madonny do momentu, w którym Janusz zdecydował, że jest już odpowiednia pora, żeby wpuścić mnie w Tomkins Square.

Okładka "Antygony"
Okładka “Antygony”

Późną nocą park tętnił życiem. Wszędzie paliły się ogniska, roiło się od obszarpanych postaci. Wzdłuż krzaków stały szałasy i domki z tektury, zauważyłem nawet indiańskie tipi. Nad tym wszystkim górowały wycia i wrzaski. Tu i ówdzie, w poprzek zaśmieconej alejki, leżeli wpół martwi junkies. Dotarliśmy do grupki mówiącej po polsku − bohaterów sztuki Janusza.

Te 10 akrów publicznej przestrzeni, było w latach 1980-ych synonimem rosnących napięć społecznych w Nowym Jorku. Obozowisko bezdomnych zostało w końcu zakwalifikowana przez policję jako centrum heroiny i handlu narkotykami.

Kiedy w sierpniu 1988 roku policja usiłowała oczyścić park z koczujących bezdomnych wybuchły zamieszki. Do walki z policją, obok bezpośrednio zainteresowanych, stanęli aktywiści polityczni, społecznicy oraz przypadkowi przechodnie. Telewizja pokazała zadymę, 44 rannych i policyjną przemoc w Alphabet City. Tompkins Square Park stał się symbolem bezradności władz miejskich.

Problem ostatecznie rozwiązano zamykając park na czas  remontu. Uroczyste otwarcie w czerwcu 1992 udostępniło mieszkańcom idylliczną oazę z piaskownicami, fontanną, ogródkiem jordanowskim, stołami szachowymi, boiskiem do koszykówki, czystymi alejkami i porządnymi ławkami i spacerującymi matkami z dziećmi. Nikt już nie pamięta nocnych ognisk i szałasów bezdomnych.

Janusz Głowacki opisując Tompkins Square Park i jego mieszkańców w „Antygonie w Nowym Jorku” utrwalił ten epizod nowojorskiej historii, a prapremiera jego sztuki odbyła się w 1992 roku w Vineyard Theater, oddalonym o pięć ulic od prawdziwego miejsca akcji.