Czerwiec – Lipiec 2021

 

 

Odkrywanie Patagonii to zanurzanie się w pierwotności Ziemi, w jej smakach i zapachach. Wsłuchiwanie się w jej tętno, czując jakie jest ono zgodne z naszym. To jedno z nielicznych już miejsc na świecie, gdzie można uchwycić granicę przenikania człowieka, z jego wytworami, w naturę. Jeszcze jest przepięknie dziko, dojmująco rozlegle i pokornie.

Krzysztof Kasprzyk

 

Od 9 czerwca zapraszamy do dworkowej Galerii Sztuki na wystawę prac Krzysztofa Kasprzyka. Podróżnik, poeta, dziennikarz i fotograf zabiera nas do odległej Patagonii, którą wielokrotnie eksplorował w czasie ostatniej dekady. Patagonia to miejsce niezwykłe, gdzie surowe krajobrazy górskie i lodowcowe przeplatają się z pejzażem obfitującym w rozległe jeziora i rwące rzeki. K. Kasprzyk portretuje cuda natury w dwóch Parkach Narodowych znajdujących się na tym obszarze. Argentyński Los Glaciares – park lodowców w 1981 roku wpisany został na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Chilijski Torres Del Paine zawdzięcza swoją sławę krajobrazom ze strzelistymi, granitowymi wieżami łańcucha Cordillera del Paine i wodnymi akwenami jak Lago Pehoe, w którego turkusowych, spokojnych wodach odbijają się dostojne górskie szczyty.

Fotografie Krzysztofa Kasprzyka eksponowane będą do 6 lipca 2021 r. Na finisaż wystawy „Patagonia – Dwa parki: Los Glaciares i Torres del Paine” zapraszamy w środę 30 czerwca, o godz. 18.00. Galeria czynna będzie codziennie w godzinach 12.00-18.00.

Wstęp wolny.
Serdecznie zapraszamy!

 

 

 

 

 

 

 

Od Autora

W Patagonii pierwszy raz byłem w roku 2011, spędzając tam zimowy tydzień. W 2014, w ciągu trzech i pół miesiąca zwiedziłem całą Patagonię argentyńską i chilijską, przejeżdżając w sumie po jej drogach i bezdrożach (tych zdecydowanie więcej) 11137 km. W 2018 osiadłem na pół roku w El Chalten (czerwiec – listopad), argentyńskim miasteczku, które mnie całkowicie zauroczyło. Ostatni mój pobyt w nim trwał od grudnia 2019 do marca 2020. Pragnąłem poznać patagońskie lato zamykając tym samym roczny cykl.

 

Odkrywanie Patagonii to zanurzanie się w pierwotności Ziemi, w jej smakach i zapachach. Wsłuchiwanie się w jej tętno, czując jakie jest ono zgodne z naszym. To jedno z nielicznych już miejsc na świecie, gdzie można uchwycić granicę przenikania człowieka, z jego wytworami, w naturę. Jeszcze jest przepięknie dziko, dojmująco rozlegle i pokornie.

Bo tam pojmuje się, że człowiek jest przecinkiem w przestrzeni, przecinkiem nie raz dociskanym do ziemi porywami, w niektórych miejscach nieustannie wiejącego wiatru. Przestrzeń w połączeniu z samotnością niejako wymusza na ludziach wzajemną pomoc, skłonność do naturalnego braterstwa, mimo mniej lub bardziej pozornych barier kulturowych i przeszkód językowych.

 

W styczniu 2020, gdy kupowałem w recepcji chalteńskiego hotelu bilet na autobus do pobliskiego miasta – El Calafate, szef recepcji powiedział obsługującej mnie dziewczynie: „Sprzedaj mu zniżkowy bilet dla lokalnych, to nasz człowiek”. I wtedy poczułem, że obok Sopotu, odnalazłem swoje kolejne miejsce na Ziemi.

 

Biografia

Krzysztof Kasprzyk (ur. 1946) – mieszkał w Sopocie w latach 1950 – 1971. Absolwent Uniwersytetu Gdańskiego (Geografia) i Warszawskiego (Dziennikarstwo). Przez 12 lat działał w studenckim ruchu kulturalnym (Klub „Żak” w Gdańsku i „Riwiera-Remont” w Warszawie). W roku 1975 wymyślił i współorganizował w DKF „Kwant” międzynarodowe sympozjum „Film i literatura iberoamerykańska”, za które otrzymał nagrodę Polityki im. S. Allende.

Uczestnik strajku w stoczni gdańskiej (osoba wspomagająca) w sierpniu 1980 roku. W rok później wyjechał do Berlina Zachodniego, gdzie po wprowadzeniu stanu wojennego działał w grupie „Solidarność”. W marcu 1984 roku wyjechał na stypendium uniwerytetu St. Francis Xavier w Antigonish (Nowa Szkocja, Kanada) a rok później przeprowadził się do Toronto, gdzie mieszka do dzisiaj.

Podejmował różne prace by powrócić w 1998 do swego pierwszego zawodu – nauczyciela geografii. Przez 20 lat uczył w liceach kanadyjskich i polskiej szkole przy konsulacie polskim w Toronto. Od roku 2001 zaczął coroczne podróże po świecie. Zwiedzał wielokrotnie Europę, Amerykę Południową i Północną, przebywał krótko w Japonii i na Antarktydzie.

Posiada dwie małe ojczyny – Sopot, a drugą stała się miejscowość El Chalten w Patagonii, którą najpierw odwiedził, a potem zamieszkał w niej na pół roku.

Jest autorem pięciu tomików wierszy (Gdańsk, Toronto, Berlin, Rzeszów). Na blogu krzysztofkasprzyk.ca opisuje swoje podróże.

 

 

Patronat Honorowy:

 

Prezydent Miasta Sopot Jacek Karnowski         Ambasada Argentyny w Polsce                          Ambasada Chile w Polsce

             

Projekt współfinansowany ze środków Gminy Miasta Sopotu.