Gabriela Zapolska „Skiz” | Teatr przy Stole Online | zmiana terminu

 

Zapraszamy do Teatru przy Stole Online na komedię Gabrieli Zapolskiej „Skiz”. Sztuka wciąż zachwyca lekkością stylu, komizmu i dialogu, połączoną z psychologiczną przenikliwością i pełnym realizmu zindywidualizowaniem postaci. Opowiada o wyrafinowanej grze jaką prowadzą między sobą dwie pary małżeńskie – doświadczona i młoda. Akcja sztuki nabiera tempa gdy bohaterowie zaczynają traktować miłość jak grę karcianą – tytułowy skiz to karta atutowa, kto ma skiza wygrywa całą partię.

Sztukę zaprezentują aktorzy związani z Teatrem Wybrzeże: Katarzyna Dałek, Marzena Nieczuja Urbańska, Krzysztof Gordon i Piotr Łukawski. Opiekę reżyserską nad spektaklem sprawuje Krzysztof Gordon. Prelekcję wstępną przygotuje i wygłosi teatrolog prof. Małgorzata Jarmułowicz z Uniwersytetu Gdańskiego.

 

Premiera online przesunięta została na koniec kwietnia. Dokładny termin publikacji podamy wkrótce.

www.tps-dworek.pl
FB:/Towarzystwo Przyjaciół Sopotu

Dostęp bezpłatny.
Zapraszamy!

 

 

 

 

 

Gabriela Zapolska – właśc. Maria Gabriela Janowska z Korwin-Piotrowskich, primo voto Śnieżko, to autorka opowiadań, powieści i utworów scenicznych, a także aktorka. Publikowała swe utwory w prasie lwowskiej, krakowskiej i warszawskiej (debiutowała ogłoszonym w 1881 r. w „Gazecie Krakowskiej” opowiadaniem „Jeden dzień z życia róży”. Jej dzieła wyróżniają się naturalizmem z wyraźnym tonem publicystycznym i dydaktycznym. Ukazywała życie w brutalnych i drastycznych przejawach, brała w obronę tych najsłabszych i najbiedniejszych, którzy nie potrafili bronić się sami. Bohaterami jej utworów byli m.in.: służące, kobiety lekkich obyczajów, proletariusze żydowscy… nie stroniła od tak drastycznych wówczas tematów, jak prostytucja i choroby weneryczne co często spotykało się z krytyką. 

Do najważniejszych dokonań prozatorskich G. Zapolskiej należą: „Małaszka” (1883), „Kaśka Kariatyda”, „Przedpiekle” (1889), „Menażeria ludzka” (1893), „Zaszumi las” (1899), Sezonowa miłość” (1904), Córka Tuśki” (1907), O czym się nie mówi” (1909), „O czym się nawet myśleć nie chce” (1914), Kobieta bez skazy” (1913). 

Powieści i nowele tłumaczone były na wiele języków, m.in. na rosyjski, niemiecki, szwedzki, czeski, węgierski, słowacki i ukraiński. 

Największą wartość w dorobku Zapolskiej mają takie dramaty jak: „Ich czworo. Tragedia ludzi głupich” (premiera 1893), „Żabusia” (1897), „Małka Szwarcenkopf” (1897), „Jojne Firułkes” (1898), „Moralność pani Dulskiej” (1906), „Panna Maliczewska” (1910). W niedługim czasie po premierach dramaty ukazywały się drukiem. Tłumaczone były na kilkanaście języków i grane w licznych teatrach polskich i europejskich, doczekały się także adaptacji radiowych, a później telewizyjnych.

Zapolska występowała w polskich, a także europejskich teatrach. W rozwoju kariery przeszkadzał jednak jej krnąbrny charakter. Ostatnie lata swego życia pisarka spędziła w willi „Skiz”, oszukana, otumaniona i pozbawiona majątku przez hipnotyzera. 

„Sztuka może dobra, może zła, nie wiem! salonowa zupełnie i nieprzyzwoita, ale psychologia!”pisała o „Skizie” Gabriela Zapolska. Akcja  komedii toczy się gdzieś na polskiej prowincji, w bogatym majątku ziemskim zarządzanym przez młode małżeństwo Muszkę i Witusia, gdzie goszczą od pewnego czasu Tolo i Lulu, znacznie dłużej żyjący w małżeńskim stadle. Sztuka opowiada o wyrafinowanej grze prowadzonej przez te dwie pary. Tytułowy skiz to karta atutowa, kto ma skiza w ręku, wygrywa całą partię. Tę mądrość życiową, zdobytą kosztem wielu wyrzeczeń, doświadczona Lulu przekazuje młodziutkiej kuzynce. Muszka, przyłapana na flirtowaniu z jej mężem, próbuje wytłumaczyć niezręczną sytuację, lecz Lulu nie ma do niej żalu, wręcz zachęca dziewczynę by wyzbyła się wszelkich oporów. Oczarowany świeżutką, ponętną, młodą mężatką Tolo rozwija arsenał uwodziciela. Muszka chichocze, w głowie czuje zamęt, aż Tolo sam się dziwi, że jego słowa tak działają na dwudziestolatkę z zaledwie dwuletnim stażem małżeńskim. Ze zdumieniem dowiaduje się, że Wituś w tych sprawach jest bardzo powściągliwy, chyba nie wie, że słowami pieści się kobietę stokroć czulej niż gestem. Tolo postanawia, że pomoże uroczej kuzyneczce nadrobić te braki. Wituś, prosty szlachcic, pochłonięty problemami roli i obory, rzeczywiście troszczy się głównie o to, by młoda żona wreszcie „włożyła się” do gospodarstwa. Tolo przekonuje młodego małżonka, by zrobili swoim paniom niespodziankę, zwłaszcza że i one przygotowują coś w sekrecie. 

Miłosne gierki toczone przez bohaterów wymykają się jednak spod kontroli. Czy potwierdzą się poglądy, że kobieta nie jest dotąd stara, dokąd czuje się pożądana, a mężczyzna nie starzeje się dotąd, dokąd jest kochany. Czy w tej małżeńskiej partii wszystkie karty zostały już rozdane?

źródła: culture.pl, wolnelektury.pl, www.teatr.tv, www.filmpolski.pl

 

Projekt współfinansowany ze środków: